irene

"hepsi alev"i okudum. selim ileri'nin. amca edebiyattaki 40. yılını bu kitapla kutluyormuş. daha önce de bir yerlerde bahsetmiş olmalıyım. bizans imparatoriçesi irene'nin sürgün günlerini anlatıyor. oğlunu zindana kapatmış, gözlerine mil çektirmiş, bir adaya sürgüne göndermiş bir kadın irene. kendisine "hangi anne oğlunun gözlerine mil çektirebilir?" diyen dul bir balıkçı karısını da zindana attırmış bu sözleri nedeniyle. böyle bir ruh hastası yani kadın.
sonra bir yerlerde "mutluluğun sanatı yoktur. sanat mutsuzluktur" diyor. ve ben birden bu kadını sevmeye başlıyorum. çünkü ben de hangi sanat eserine baksam hüzün görmek isterim. coşkulu eserleri de sanatçının "hafifliğine" veririm. hal böyle olunca bu gaddar kadınla aramızdaki benzerlik beni korkuttu :)
hayat ne acayip...